Co zrobić, gdy perfekcjonizm utrudnia nasze relacje?

Nikt nie jest chroniony przed zranieniem, smutkiem, strachem lub zniszczeniem. Wszyscy popełniamy błędy, nawet jeśli staramy się jak najlepiej. Wszyscy zawodzimy, pomimo naszych społecznych tendencji do nierozmawiania o naszych porażkach. W konsekwencji niekończące się wysiłki, aby zapobiec niedoskonałości za wszelką cenę, mają wpływ na twoje życie, niezależnie od tego, czy się z tym zgadzasz, czy nie. Wykazano, że wśród innych schorzeń, takich jak choroby żołądkowo-jelitowe, migreny i problemy sercowo-naczyniowe, perfekcjonizm przyczynia się do poziomu depresji, lęku i prawdopodobieństwa wypalenia. Takie kwestie mają wpływ na poziom osobisty, nie tylko na relacje społeczne i romantyczne. Na przykład, gdy ukochana osoba każe ci zwolnić tempo, a ty szybko reagujesz na myśl o „zrobieniu sobie przerwy”, ta reakcja może wywołać napięcie w relacjach. Poniższy artykuł ma na celu pomóc ci rzucić wyzwanie wewnętrznemu perfekcjonistowi, abyś mógł iść naprzód w swoich relacjach z innymi, zamiast brać rzeczy do siebie i być może utknął w przekonaniu, że możesz kontrolować wszystkie wyniki z wystarczającym zmartwieniem.

Autorzy Kiedy doskonały nie jest wystarczająco dobry: strategie radzenia sobie z perfekcjonizmem, zasugeruj, że nie ma nic złego w dążeniu do doskonałości lub oczekiwaniu, jednak gdy uważasz, że bierzesz rzeczy do siebie, czujesz się wyczerpany lub myślisz, że jesteś porażką, ponieważ otrzymałeś od kogoś informację zwrotną, to znaczy, gdy granice zdrowego i niezdrowego radzenia sobie są skrzyżowane (Antony i Swinson, 2009). W klasycznej książce dr Burnsa Dobre samopoczucie, terapia nowego nastroju (1980) autor definiuje perfekcjonizm jako posiadanie oczekiwań „wysokich poza zasięgiem lub rozsądkiem”. Jeśli zmagasz się z perfekcjonizmem, obie książki są doskonałymi lekturami, które pomogą ci zastanowić się, w jaki sposób wzmacniane są myśli o tym, jak musimy być doskonali, i jak stawić czoła negatywnym konsekwencjom naszego błędnego myślenia. Flett, Nepon i Hewitt (2016) sugerują, że istnieją trzy główne konsekwencje nieuzasadnionego perfekcjonizmu, które obejmują: ruminacje, dysfunkcjonalne postawy i negatywne przekonania, np. „Jestem taką złą osobą”. W związku z tym funkcją takich tendencji jest unikanie emocjonalnego wpływu tego, co możemy czuć, jeśli nie „doskonałe”, uzyskanie większej kontroli nad rzeczami i sprawienie, by nieprzewidywalne było bardziej przewidywalne, oraz wykorzystanie rzekomych korygujących informacji zwrotnych, aby zapobiec przyszłym niedoskonałościom (Flett et al. al., 2016.)

Jako terapeuta par i rodzin często dostrzegam wpływ, kiedy jednostki zmagają się z perfekcjonizmem w związkach. Narracja, do której zobowiązuje się, że muszą być „doskonałi”, zmusza jednostki do przekonania, że ​​wszelkie komentarze lub informacje zwrotne są skierowane do nich, co często przyczynia się do reakcji obronnych w związkach. Podczas gdy niektórzy reagują na myśl, którą „powinni” wiedzieć lepiej, perfekcjonizm innych utrzymuje pozory kontrolowania każdego aspektu ich życia tak bardzo, że jeśli coś pójdzie na manowce, angażują się w tryb natychmiastowej naprawy, często w połączeniu z surową samokrytyką. Ludzie, którzy nieustannie krytykują siebie, znajdują innych w swoim otoczeniu sfrustrowanych wyzwaniami, jakie napotykają, gdy są przedstawiani z ich ciągłą negatywnością lub samoostrością. Aby dodać do tego wszystkiego, przekonania, że ​​trzeba być „doskonałym”, powodują wiele konfliktów w związkach. Komentarze takie jak „pamiętałeś o…?” zmienić się w ludzi, którzy czują, że zrobili coś złego i/lub czują się obwiniani. Podobnie jak sposób, w jaki reagujemy w naszym świat zewnętrzny odzwierciedla to, jak czujemy się wewnętrznie, więc jak reagujemy w naszych związkach jest wskazujący na to, jak przetwarzamy nasze emocje. Bez względu na to, co czujemy, co robimy, gdy czujemy się obwiniani? Stajemy się defensywni, co może prowadzić do niezdrowych wzorców relacji.

Badania wykazały, że jako istoty z przyzwyczajenia, nasze mózgi nie są przystosowane do konfliktów lub niepewności. Niemniej jednak zwolennicy perfekcjonizmu twierdzą, że musisz nauczyć się być niedoskonałym i nauczyć się, jak odpuszczać rzeczy lub akceptować rzeczy takimi, jakimi są, aby zrobić miejsce na niedoskonałość.

Kiedy angażujesz się w perfekcjonistyczne przekonania, utrudni to również twoją relację z samym sobą. Jeśli zauważysz, że świadomie lub nieświadomie reagujesz na komentarze lub opinie w sposób, który prowadzi do kłótni i ciągłych nieporozumień, oto kilka pomocnych strategii, co zrobić. Kiedy perfekcjonizm przeszkadza twoim przyjaźniom, związkom zawodowym i romantycznym partnerstwom:

  1. Przestań nie doceniać wartości niepowodzenia

Porażka może być jednym z twoich najlepszych nauczycieli. Postaraj się jak najlepiej zaufać procesowi porażki i zaufaj swoim błędom. Jeśli to nie zadziała tak szybko, jak chcesz, spróbuj zwolnić i zadaj sobie pytanie: czy opowiadasz sobie całą historię? A może skupiasz się na fragmencie historii? Są szanse, że kiedy spojrzysz wstecz na wszystkie swoje „porażki”, nauczyłeś się czegoś wartościowego z perspektywy czasu.

  1. Zapoznaj się dobrze z własnym współczuciem

Kiedy ktoś, kogo kochasz, popełnia błąd i dzieli się z tobą swoimi uczuciami, jak zareagujesz? Wątpię, abyś angażował się w ostrą krytyczną reakcję, więc po co być dla siebie tak surowym? Jeśli kontrola jest czymś, co pomaga cię uspokoić, pomyśl, że jedną z rzeczy, które możesz kontrolować, jest to, jak bardzo jesteś dla siebie miły. Jeśli to nie zadziała, za każdą złą rzecz, którą masz do powiedzenia, znajdź coś miłego do powiedzenia o sobie i naucz się wierzyć w siebie.

  1. Zainteresuj się swoim perfekcjonizmem

Zamiast zrzucać całą winę na siebie lub próbować zapobiec upadkom, spróbuj zrozumieć, na czym polega twój perfekcjonizm. Na przykład, jaka jest twoja motywacja do bycia „doskonałym”, gdzie nauczyłeś się wierzyć, że musisz dążyć do perfekcji i jaki jest koszt twojego perfekcjonizmu, zwłaszcza jeśli chodzi o relacje?

  1. Rzuć wyzwanie swojemu postrzeganiu rzeczy

Kiedy oznaczysz coś jako „dobre” lub „złe”, wierzysz w to. Zmierz się z negatywnym myśleniem i zmień swoje słownictwo. Zamiast mówić, że jestem zły, spróbuj powiedzieć, że dzieje się coś trudnego, to jest tymczasowe i nie będzie tak wiecznie.

Następnym razem, gdy będziesz kłócić się z przyjacielem lub ukochaną osobą, ponieważ być może odbierałeś ich opinie osobiście, co jest typową reakcją myślenia perfekcjonistycznego, pamiętaj, że wszyscy popełniamy błędy i nie ma nic złego w popełnianiu błędów. jest coś nie tak z tym, jak traktujesz siebie, kiedy traktujesz siebie surowo, lub jak niemiły jesteś dla siebie i innych wokół ciebie.

Source